23 sept. 2017

Chegou Don Mariano e mandou parar

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



A actuación represiva  do goberno do PP para sufocar o estado de axitación que coas  súas ameazas e inmobilismo xerou  en Catalunya, por mais que  Rajoy utilice como argucia a mitificación da  Constitución e do Estado de Dereito, pola súa carga involutiva, non  debe  contar co apoio  de ningún  demócrata.



A Resolución 2625 (1970) da Asemblea Xeral  da ONU, sobre o dereito á libre determinación dos pobos, é sen dúbida unha norma democrática  incontestable, pois vén referir  que  todo pobo sometido contra a súa vontade para aceptar por imposición “político– xurídica”  un sistema que rexeita unha maioría da súa cidadanía ten total dereito a decidir o seu futuro, é dicir, a opoñerse ao sometemento de quen cuestiona a decisión soberana do seu pobo.

Preguntándose se tal precepto puidese ser de aplicación no caso catalán, non cabe a menor dubida afirmar  que  a realidade dos  feitos vén constatar  que o seu implícito   é  plenamente  adecuado  á complexa  realidade  na que está inmersa   a sociedade dese  ámbito territorial, pois a  motivación  da  tensión  existente, é consecuencia directa  dos excesos   do PP, un grupo político    de cuestionada moralidade,  como así  demostra  o feito de ser o  primeiro partido imputado   e incurso en delito penal, e cuxa disidencia  coa democracia  fai que todo o que toca corrómpase e que, ostentando  o poder do Estado como é  o caso,  a “legalidade española  sexa dubidosamente legal”

O recurso de inconstitucionalidade  que no 2006 interpuxo  o PP  contra o Estatuto de Autonomía catalán e que o Tribunal Constitucional fallou ao seu favor catro anos despois, foi sen dúbida  a causa  que desencadeou a actual  batalla que sostén na súa defensa  a nación catalá, unha loita que se radicalizou en maior medida  coa  chegada de Rajoy  no 2011 á Moncloa, porque sabido tiñan  os directos afectados que para os  dirixentes conservadores máis aló do que formalmente establecese  a Constitución no seu articulado, o único .nacionalismo  que tiña encaixe nos seus postulados ideolóxicos  non era ningún distinto  ao español.  

E que reconfortados  polo arroupe da sentenza  do TC,  máis aló que tender pontes de avinza en vía a tranquilizar a tensión , radicalizarían o seu discurso contra   o nacionalismo  catalán utilizando  maior  rixidez e ortodoxia, sendo   xustó o que ocorreu;  pois  desde   a transición,  a  dinámica do PP consistiu en avivar  o seu epistolario  e a acción política contra os membros deste colectivo,  coa intención expresa de anular ao nacionalismo periférico, sendo boa proba diso o seu chamamento á rebelión social na súa contra, ata o extremo,  de proclamar despectivamente aos catro ventos   que os seus membros eran "okupas" das institucións. 

Un desencontros tras outro, un  proceder sen pés nin cabeza, que mais que  lograr a  finalidade prevista forneceu o efecto contrario, pois  o certo é   que  o Partido Popular  auxiliado mediáticamente polos  medios de comunicación da súa órbita, coas súas prácticas de fustrigación     contra a realidade  nacional de Catalunya e os  reiterados ataques   á súa singularidade identitaria,  o único que logrou  foi tensar a situación,  e con iso, activar  o sentimento independentista, é dicir, conseguir que unha ampla maioría  da sociedade catalá  dese ás á súa pulsión nacionalista e non  desexen   pertencer de ningún xeito  a un país cuxo Goberno lonxe de aceptar  a súa singularidade  como poboo diferenciado, empéñase en impoñer  o sometemento e a disciplina da  trasnoitada  uniformidade  patria.

Por tanto o responsable do  estalido  de indignación que contra o Estado centralista e autoritario percorre as rúas de Catalunya, é exclusivamente   de Rajoy e o seu partido como responsables de desencadear coas súas   prácticas  franquistas   un  conflito que de ser conducido por vías de acordo e  relación democrática nunca se daría;  tensa situación por tanto,  causada pola negativa do PP a  recoñecer a plurinacionalidade do Estado español e con iso a súa oposición para afrontar unha reforma constitucional que fixese posible o perfeccionamento xurídico da  actual realidade territorial. 

Dúas limitacións  que obstaculizan un cambio de actitude  dos populares e impiden que o conflito poida resolverse  pola vía política e mantéñase por iso  a vergoñosa imaxe dunha democracia  de aparencia, que como queda visto é incapaz de antepoñer o diálogo á represión, a rebeldía e a insurrección; testemuño que de xeito evidente  cuestiona  a idoneidade negociadora do Presidente do Executivo e recomenda sexa unha comisión  do Congreso quen  en suplencia e previo establecemento de pautas  recupere «a cordura e o diálogo»  que vía avinza conduza á resolución do conflito e á expresión emocional das mobilizacións cidadás cuxa proxección exterior é totalmente desaconsellable
Por iso é polo que sería  unha irresponsabilidade  por parte das forzas que conforman o progresismo político do país, sumarse á  intervención represora que para aplacar o conflito está a aplicar   o Goberno de Rajoy tras o parapeto da mitificación interesada da  Constitución e do Estado de Dereito na súa versión  máis discutible; pois o que debe  de quedar  nidiamente  claro sobre o proceso catalán, é que  só é un conflito para quen coa súa mala praxe  creouno, é dicir, para quen como o PP fixo do seu inmobilismo político unha provocación permanente; si ben,  para  o resto das    forzas políticas e sociais, a  mobilización social en marcha  debe ser entendida como  unha oportunidade para redemocratizar España recoñecendo  o dereito de Catalunya a manifestar a súa relación co Estado español, así como  para eliminar dunha vez por sempre  as ata agora persistentes reminiscencias  do franquismo

  E o constitucionalismo de sainete, mellor  para dar cobertura a ese colectivo de corruptos e indecentes que se visten  de demócratas.  





15 sept. 2017

Unha Constitución en fase terminal

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


Considerando o categórico   fracaso da Constitución do 78, reafirmarse en defender   o seu valor normativo, é cando menos, unha insensatez política pola interferencia que  tal actitude  induce  na  esixible e inevitable formulación  dun novo  proceso constituínte.
A Constitución de 1978 que contrariamente á súa auréola publicitaria   naceu contaxiada de franquismo ata a súa medula,  demostrou   nos seus 39 anos de vixencia a esterilidade do seu contido, que   ademais de ser un obstáculo para o tratamento  do   cotián, dificultou politicamente a  integración do nacionalismo periférico abortando con iso a consumación  dunha organización territorial integrada   e harmónica.
 
Limitación que ademais de estar  influída polas    barreiras do  seu propio contexto,   estivo favorecida  pola  total falta de vontade política cara a un   pacto federal por parte duns partidos que radicalizados no seu anacrónico  estatalismo,  seguen auspiciando desde entón un exacerbado nacionalismo  de signo españolista, que por excluínte,  fai imposible conseguir o que en boa  lóxica debese ser compatible.
Ganduxando  a actualidade co tempo histórico de redacción da denominada Carta Magna, dicir, que os directos herdeiros da liña  ideolóxica do franquismo, chámese Alianza Popular, conxuntamente con destacados membros do estamento militar daquel réxime, polo seu especial control do poder, influíron  activamente para excluír  do seu texto as aspiracións do nacionalismo periférico en todo o relativo  ao  recoñecemento da realidade plurinacional de España.
Pois en todo momento do figurado proceso constituínte, o seu obxectivo foi   impedir que aspectos como  a configuración federal do Estado ou o establecemento do dereito á autodeterminación figurasen na mesma como dereitos recoñecidos, para evitar en definitiva que enfoques  federalistas  impuxésense  ás   posicións unitarias que eles defendían, onde a   «indisoluble unidade da Nación española» era quen marcaba a  pauta.
É por iso  que nesa tesitura, sexa imposible    que a través da utilización  do “conduto regrado”,  o nacionalismo periférico  poida constituírse en realidade  política xenuína, e esencialmente, porque o que nos meteron na  cabeza  na época  do Movemento Nacional  acabou sendo admitido e enaltecido pola propia Constitución,  institucionalizando  con iso  o ideario  do  nacionalismo centralizador,  coa exclusiva finalidade   de asegurar  a indisoluble unidade da nación española  e abortar así  toda aspiración á realización  de referendos  cuxo resultado  puxese en cuestión  o seu pintoresco concepto da integridade nacional.
Todo un expoñente  de rexurdimento do patriotismo máis castizo, co seu tic específico de autoritarismo engadido, que polas súas reaccionarias connotacións co facer político de tempos  pretéritos vén  de expresar  a súa  negativa  para entender que un sistemas democrático efectivo e real constrúese, esencialmente, sobre a base da diversidade e  pluralismo social.
A actual Constitución evidencia notorios baleiros xurídicos  e marcado desfasamento,   ao ser confeccionada  no inestable marco da transición, e por tanto, o seu contido  resulta incoherente coa complexa  realidade política que agora soporta o país, o que fai que resulte inservible  para afrontar eficazmente  os desafíos sociais  e de emancipación democrática  dos  tempos que corren.
Sendo pertinente en consecuencia, instituír  un movemento constituínte democrático-popular en vía a redactar unha nova Norma Fundamental de carácter integrador e oposta a meros   retoques da existente; coa que poder satisfacer racionalmente os intereses da maioría  e onde  a  definición da estrutura do Estado en termos de articulación territorial  debese ser un dos asuntos capitais  do seu articulado, pois caso contrario a prórroga da actual encrucillada está servida  facendo  que social e politicamente  a exasperación e a  diverxencia  sostéñanse no seu crecente  ascenso.
A obsoleta Lei de Leis que a pesar da dilatada temporalidade da súa vixencia os seus acérrimos defensores  empéñanse en manter  invariable,  só  foi votada por quen hoxe superan os 56 anos, é dicir, que ao redor de 22  millóns  de cidadáns que actualmente  poden votar non  puideron  facelo en 1978 cando tivo lugar o referendo constitucional;  e tal desfasamento reforza argumentalmente a celebración  sen demora dese proceso constituínte de reconducción e adecuación á realidade social, política e territorial  da nova realidade do país entendido en concepto extensivo.
Cando España xa non  cabe na súa Constitución, sobra dicir que a  revisión integral da mesma é un todo ineludible, especialmente  cando a vixente  mostrouse   incapaz de frear o seu  baleirado, de poñer límite  á súa gradual   substitución por un  invasivo neoliberalismo que ademais de facerlle perder   a súa dimensión provisoria, fulminou o  contido dos seus aspectos   máis garantista sobre dereitos sociais e cuxa vulnerabilidade quedou manifestamente demostrada.
Resultado  evidente  que tanto para configura un novo modelo territorial  como para reverter a regresión sufrida, a  solución pasa   irremediablemente pola  instauración dunha nova legalidade democrática.

8 sept. 2017

Os custodios da Constitución

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


Mal imos, cando os directamente connotados coa corrupción tras a indignidade da súa conduta, tentan agora redimir as súas propias miserias erixíndose en custodios da Constitución.


Este setembro  fai xusto seis  anos que os agora partidarios  de repercutir  ao  “procés catalá” o peso da Constitución en todo o seu alcance, é dicir  o   PP e PSOE,  previo pacto  e sen  sometemento a referendo, prestaban aprobación no Congreso dos Deputados   á  primeira das súas reformas de gran calado,  coa exclusiva finalidade de introducir  de forma urxente  nesta  Lei  Fundamental   o principio de estabilidade financeira, e todo,   por rendición ás   esixencia  dos  mercados promotores  da crise  e seguindo cos ollos pechados a pautas  do credo neoliberal.

Aquela reforma  exprés, ao dar prioridade absoluta ao pago dos intereses e o capital da débeda pública das Administracións sobre calquera outra necesidade de gasto, fixo que a repercusión  da  austeridade expansiva de acompañamento, crebase  o consenso constitucional, pois ademais de entregar   á Troika  en bandexa a nosa soberanía como país   para nunca máis recuperala, situando  os  intereses dos acredores por encima dos servizos públicos e  os dereitos sociais, resultou probado por tanto  a conculcación e desmantelamento das garantías e dereitos  da cidadanía, que ata daquela foron  contido fundamental da  nosa Lei de Leis

Botar en cara  por tanto  aos que a pesar da súa implicación naquela funesta reforma, actualmente  seguen usurpando   a  condición de abandeirados da Constitución; pois o certo é  que con tan lesiva  decisión  sacrificaron outros obxectivos constitucionais de carácter fundamental, que precarizaron aínda máis as condicións de vida do pobo español, como así  puxo de manifesto  a patente redución  do gasto público   en esferas tan esenciais como  a Educación e a Sanidade. Un  grave prexuízo que non fixo máis que  distanciarnos  da condición  democrática,  que en boa lóxica,  debésemos atopar inscrita na  Carta Magna.

Pero ao parecer, os mesmos que non repararon en formatear  o Ordenamento Supremo ás esixencias do establishment financeiro, son quen a pesar da  súa implicación na actual  deterioración política, reafírmanse en manter a súa insensibilidade social e a súa incapacidade en recoñecer o carácter plurinacional do Estado español,  como así pon de manifesto  que superadas tres décadas desde a Transición, o noso sexa  o país  co  gasto social máis exiguo da Unión e que aínda a pesar da nosa singularidade  non se asumiu    que Catalunya- como outros ámbitos  territoriais do Estado-  son en si  mesmo unha nación. Unha forma pouco ortodoxa   de utilizar o constitucionalismo restritivo coa planificada intención  de colocar  fóra de xogo  a quen  defende a diversidade plurinacional do país.

Feitos que veñen   demostrar  que o espírito garantista  e social que formalmente  se lle atribúe  á Constitución está confiscado  pola oligarquía económico-financeira, ata  o punto  de poder afirmar sen ambaxes que nos achamos   ante  unha usurpación do noso foro fundamental, cuxa repercusión, fai inoperativos   os mecanismos de control e as  instancias fiscalizadoras do sistema constitucional. Convertendo así á propia Carta Magna nun sen sentido, totalmente impropio dunha democracia real, e cuxa  derivación fai inviable  que os teóricos dereitos da cidadanía póidanse traducir   en realidade.. 

Por tanto mentres que  tal eventualidade siga dominando o escenario político e de forma  reiterada  se veñan de contravir  os artigos do  texto constitucional relativos aos dereitos e liberdades no ámbito da cidadanía, folga dicir  que   responsable de tal  quebrantamento, lonxe de custodiar a Constitución, co seu proceder   están a rexeitar o espírito da súa propia finalidade.

O certo é  que a maioría social  está a padecer  nas súas carnes os efectos  dun   falso constitucionalismo,  que  lonxe de garantir  o cumprimento  dos seus dereitos inherentes, utilízase no  subliminar do seu concepto como fórmula   de dominio político, coa única intención   de monopolizar a súa aplicación    en vantaxe    dos seus propios intereses, dos mercados e da súa órbita de adláteres.

Nesa vía, o que agora está a ocorrer   co “procés catalá” non debe resultar sorpresivo, pois   foi o afianzamento do bipartidismo quen  causou en gran medida a suspensión  do   consenso constitucional, e moi especialmente o contrapunto de axitación antinacionalista de Mariano Rajoy, que desde o seu radical conservadurismo, no canto de promover vía de avinza  con Catalunya para conseguir o seu adecuado encaixe  en España,  decantouse por interpoñer  recurso contra o seu Estatuto, cuxa sentenza foi sen dúbida o detonante  da actual problemática  e causa fundamental do estalido soberanista. 
 
O establecemento dun novo marco de relación entre ambas as partes e o rescate  da  vía democrática do consenso  institucional, é a única saída  ao conflito, de cuxa participación, Rajoy debe quedar  apeado pola súa contraproducente implicación