21 jul. 2017

OS USUFRUCTUARIOS DO FRANQUISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Observante coa súa   condición  protectora e de  complicidade co antigo réxime, a extrema dereita española lonxe de actuar por libre, por coincidente afinidade,  continúa encapsulada no franquismo do  PP

O martes último, 18 de xullo, cumpríronse   81 anos do golpe militar que deu ao traste  coa II República Española e co Estado democrático e de dereito que esta instaurara.

Oito longas décadas  desde a orixe dunha atroz guerra civil e unha férrea ditadura ulterior,  en cuxo período, miles de persoas foron vilmente asasinadas e  os seus restos mortais xacendo en cunetas e fosas comúns; sen que a instauración do réxime do 78 modificase en nada  tan degradante situación, pois a inhibición das “institucións democráticas” en investigar as circunstancias  e  xulgar  aos autores  destes crimes foi ostensible, unha deprimente realidade  que impediu aos familiares  das vítimas poder enterralas dignamente.

Tal é así, que ao día de hoxe continúan impunes os xuíces  que arbitrariamente condenaron, aqueles que    exercendo cargo político  aprobárono  , como tamén, os que voluntariamente  foron membros  dos piquetes de execución daqueles asasinatos "legais"; e todo,  como consecuencia  dunha planificada obstrución por parte do aparello do Estado a calquera posibilidade de xulgar o franquismo e os seus excesos, ata o extremo que as vítimas ante    o desamparo,  non tiveron mais remedio  que recorrer en defensa dos seus dereitos a instancias internacionais.

 Pois a nova democracia española, máis que ser ese referente  modélico e exemplarizante que se nos conta, foi  resultado  do  simulacro empregado pola propia ditadura  tanto para maquillar a súa imaxe como para favorecer  o  tránsito cara á  consolidación  do silencio e esquecemento de todos aqueles que  sufriron e padeceron os ásperos  anos de represión franquista.

Neste contexto a ninguén nos seus cabais debe estrañar  que no transcurso  dos últimos anos , de forma reiterada, o noso país fose apercibido  por Nacións  Unidas polo seu belicoso  comportamento  para con con  os represaliados polo franquismo, pola xeneralizada impunidade e o  rexeitamento para reaccionar fronte tales atropelos.

Denuncias do foro internacional que non só foron  desatendidas, senón que España ademais de facer caso omiso,  reaccionou radicalizando as súas políticas en materia, eliminando a través de subterfuxios toda posibilidade  de desenvolvemento da lei de memoria histórica e de xustiza para as vítimas do franquismo, ademais de deixar sen efecto  o principio de xurisdición universal.

Sempre dando a nota  e aparentando o que  non somos, ata raiar no ridículo de erixirse    en adaíles do cumprimento dos dereitos humanos en países como Venezuela, ao tempo de exercer como transgresores das nosas normas xurídicas máis esenciais.

Unha  estraña  forma de impartir  docencia política, dando leccións   aos demais, cando  temos un suspenso como mellor nota  no cumprimento das nosas obrigacións legais; cuestionable  credibilidade por tanto, a dun país que mantén  posicións co exterior contrapostas coas de aplicación  xenuína 
.
Que o PP como  dereita herdeira, familiar, social e ideolóxica, do franquismo, ostente o poder do Executivo, nada axuda  a corrixir  a actual situación de deterioración, pois os seus vínculos de dependencia lle coartan para promover a acción da xustiza  en razón á  impedimento que representa a súa condición  de protector  e cómplice do antigo réxime.
Sendo de constatar  que por máis aparencia  democrática  que tente proxectar o certo é que non é asimilábel coas formacións conservadoras  do resto da UE, tendo en conta que  a dereita española presidida  por Rajoy, polo seu facer,  correspóndese taxativamente coa ultradereita europea.

Por mais que se disfracen de liberais, a dereita deste país é  antidemocrática  e con veleidades fascistas, así o testifica  polo menos a súa  defensa pechada   daquel réxime de 1939, e a súa adhesión  á  corrupción , tan  sinónima do franquismo  como inseparable do mesmo ; outra das herdanza recibidas,   que por xeneralizada implicación  ademais de seguir beneficiando ao  mesmo conglomerado empresarial que  prosperou  á súa sombra, sexan  hoxe  quen  á súa antollo continúan manexando as rendas da economía e favorecendo a  proliferación de casos de corrupción  e degradación política

Estes que non outros  foron as achegas da Transición,    un cambio de aparencia e de modificación concernida dos malos  hábitos,   transitando  do descaro ao sixilo; para que  así, á continuidade na trasfega de maletíns , o pago  de comisións por obras e servizos públicos, é dicir, o que antes se definía  como roubo e espolio, pasara  a denominarse  como  enriquecemento ilícito, lavado de diñeiro, suborno ou tráfico de influencias;  e as mordidas e pringues dos políticos, por adecuación  semántica  trouxesen consigo  o obrigado acompañamento  da presunción de inocencia 

É imprescindible xa que logo,  para a saúde democrática do país,   que o conxunto das institucións  do Estado, en primeira instancia as xudiciais,  afronten  como propia o cumprimento da acción da xustiza,  para que dunha vez por todas  o  actual situación de degradación  teña os días contados

14 jul. 2017

MEMORIA E DESMEMORIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



  As vítimas do terrorismo deben de ter idéntica consideración e recoñecemento,  para que así, tamén a historia  véxase dignificada coa memoria  e non pervertida pola desmemoria.


Non mais tomar posesión do Executivo, unha das primeiras  medidas que tomou  Mariano Rajoy foi revogar  de facto a  lei de memoria histórica do 2007 que entre outros aspectos prevía  axudas para a localización e digno enterramento dos represaliados da ditadura; utilizando como argucia para consumar  a súa finalidade,  excluír   de consignación    nos Orzamentos Xerais do Estado (PGE) partidas coas que afrontar a procura das vítimas da represión franquista.
Pechando  deste xeito todo  recoñecemento e reparación  aos 114000 desaparecidos durante  a  Guerra Civil  e  do seu réxime de tiranía, e todo, porque  a entender  do máximo mandatario do  PP,  “non é de sentido común  despois de tanto tempo seguir dándolle  voltas ao pasado”.

A actitude de desprezo cara ás vítimas do franquismo foi  a tónica xeral, desde que o partido conservador ostenta a Presidencia do Goberno,  pois  a pesar que o obxectivo da Lei é recoñecer e ampliar dereitos  a favor de quen padeceu persecución ou violencia por razóns políticas, o certo  foi que non satisfeito   con     non incluír  nin un euro nas contas anuais,  non dubido en alborozar publicamente do seu comportamento de sedición obstrucionista,  que ademais de vulnerar o propio marco lexislativo infrinxe de seu  as  determinacións  internacionais sobre o particular.

 Un incomprensible proceder  que se mire por onde se queira, ademais dunha conduta vituperábel,  é  de xeito evidente un referendo de condescendencia  cara ao  réxime anterior, un apadriñamento   impropio de demócratas.

O que parece non querer entender  o xefe do  Gabinete ministerial,  é que o  manifesto abandono de funcións e o deliberado incumprimento dos deberes legais no que está a incorrer coa súa ímproba conduta, raia na obscenidade política,  pois ao  sustentar apostas  ideolóxicas que transgreden  a orde establecida, e ao  alimentar   a división entre vencedores e vencidos  está  a traer á discusión pública temas que se crían superados.

Unha situación que pola súa extrema gravidade non só pon en risco a convivencia pacífica, pois cando aos familiares  das vítimas  négaselles  o dereito para atopar aos seus desaparecidos para poder pechar o duelo, con tal  proceder,  non só estase  a conculcar un dereito  que lles asiste, senón que se está  a bloquear o máis básico funcionamento do  Estado de Dereito.

Esa conduta refractaria  a apoiar  as  vítimas republicanas, ten o seu porqué  no  mal inicio que tivo a democracia; no feito  de admitir pasar páxina  sen obrigar a expurga  das trasngresións  e atropelos  cometidas ao longo da ditadura, sendo iso  a  razón pola que  catro décadas despois da morte do ditador,  os caídos do bando contrario,  ademais  de esquecidos do Estado,  sigan vagando  na escuridade máis absoluta da noite dos tempos.

Trato diametralmente oposto ao outorgado  á reaccionaria  e involucionista  Fundación Francisco Franco,  para a que non se regatean fondos  públicos a pesar da perniciosa finalidade do seu obxectivo social, sen esquecer as non menos aberrantes  pensións vitalicias concedidas aos  aviadores fascistas  da Lexión Cóndor, pola súa actividade criminal, unha retribución que se mantén no  tempo e que actualmente  segue  pasando de pais  a fillos, aínda cando, a orixe da súa instauración   non foi outra que  a súa colaboración  co  alzamento franquista para masacrar aos defensores da orde constitucional da Segunda República durante a guerra civil.

Son estes feitos e a  manifesta  vocación franquista do goberno de Rajoy indicación suficiente  para percibir, que para eles, a pesar da evidencia que representan  as fosas comúns repartidas por toda a xeografía española, as  vítimas  da guerra civil non existen.

Iso polo menos  é a percepción  de quen   como o Partido popular enmarca  exclusivamente o terrorismo  no ámbito  de ETA e do 11M, excluíndo de tal catalogación   ao auténtico terrorismo de Estado que se prolongou durante 40 anos e ademais  de tinguir  de sangue a historia  do  país vulnerou  desde principio a fin a Declaración Universal de Dereitos Humanos.

Está visto que a  dereita española como legataria  social  e ideolóxica do franquismo, decidiu acudir no seu auxilio e  exercer a función  de cómplice dos excesos cometidos  polos seus  antecesores e afíns  políticos durante  a época fascista,  coa finalidade de tapar e escapulir responsabilidades nuns feitos  que apestan a culpabilidade.

Ese que non outro é o motivo   de dar carpetazo á Memoria histórica e de utilizar electoralmente unha versión adulterada  da loita antiterrorista  usando  como exclusivos protagonistas ás vítimas de ETA, que polo visto se atribúe como propios o PP.

Sen reparar que ser demócrata leva  ser antifranquista e opoñerse ao uso da forza no exercicio do poder, disxuntiva difícil de conciliar, por quen, como ocorre  co  partido da gaivota, despois de sete décadas seguen negándose    a condenar  o golpe de estado fascista do 18 de xullo..

Conflito  que en tanto  non se reconduza, agravará aínda máis a xa de por si  complexa  situación  política, e impedirá que o país poida avanzar  cara a unha verdadeira  reconciliación e  consolidación democrática.

7 jul. 2017

A "DEMOCRACIA" FINANCEIRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



En tanto  as coaccións  do poder financeiro subxuguen as decisións  das institucións políticas, nada pinta a Constitución no noso ordenamento xurídico.

Converteron as institucións  en confortables  pesebres para compracer as súas apetencias  políticas, dito sexa  no  seu máis amplo sentido da acepción;   así o testifican os  corenta anos transcorridos desde a posta  en escena  do  Réxime do 78, as catro décadas de indecente manexo institucional e imparable degradación de España, que ademais de deixar sen pulso á democracia, fixeron que a corrupción, o latrocinio, o nepotismo, o malgasto e a incompetencia convertéranse en catálogo da  actividade pública, e por tanto no noso referente identitário.

Unha contorna de degradación que ten a súa  leitmotiv  na total carencia de honradez,  no absoluto incumprimento do deber  e no feito de encomendar o desempeño da función política a figurantes  da peor ralea, ata o extremo, de estar  gobernados por completos  mediocres, por suxeitos corrompidos moralmente e politicamente pervertidos, por un colectivo de aproveitados e  incompetentes  cuxa verdadeira finalidade fala por se soa e a súa  desastrosa xestión é  de sobras  coñecida; políticos  de tres ao cuarto, que utilizando o todo vale  conseguen na actividade pública o que xamais acadarían na súa vida persoal e profesional.

Cando isto  ocorre, e os políticos ademais de atenazar  á sociedade  civil están subordinados ao poder económico, a cousa toma tinguiduras mais  dramáticas se cabe ,  pois nese contexto, cun poder político inerme cando non cómplice dos poderes financeiros todo  vén indicar, que o noso mais que un Estado de Dereito é un país de pirómanos políticos que incapaces  de sufocar  os lumes que eles mesmos prenderon  non dubidan en disfrazarse de bombeiros para  gardar as  aparencias.

Quincalla política que pola súa actitude  de servilismo  é  a causante  da  crise que nos arrasa  e cuxos directos responsables non son outros  que os dirixentes   do  triunvirato neoliberal que conforma  na actualidade  PP, PSOE e C’s,  pois aínda resultando sorprendente, o que aquí esta a ocorrer  é  que os mesmos que nos meteron na crise, son agora quen  sen cambiar un chisco o seu modus operandi se arrogan capacidade para sacarnos dela; obxectivo totalmente  improbable cando a solución proposta segue apostando pola utilización do  cóctel da austeridade e o receitario neoliberal, que ademais do seu contrastado fracaso pecha toda probabilidade  a repensar a  economía en conciliación  cos novos tempos e acorde coa  realidade do país.

Por mais  que os seus acérrimos defensores  esfórcense en argumentar o contrario, a realidade  dos feitos   vén  confirmar  que o neoliberalismo nunca funcionou   como un modelo coherente da regulación económica,  debendo precisarse por rigor  que a crise que nos afecta, é en gran medida,  consecuencia directa das dinámicas  producidas pola combinación de procesos  que no seu conxunto son configuración  da aplicación  das políticas neoliberais; paternidade, que seus mais ortodoxos defensores despistan para escapulir  responsabilidade,  e en substitución, poder  aducir  como factor causante  o abstracto concepto  da  tormenta financeira .

Se o que se postula  como necesario é  afrontar un  cambio de rumbo efectivo  cara á    reactivación económica, folga dicir  que o neoliberalismo salvaxe  que nos conduciu  ao actual cataclismo económico  nada pinta  nesta  nova etapa, debendo   por tanto   impedirse  que siga  campando ás súas anchas como agora está a ocorrer, e moito menos hase de permitir   que os representantes do poder democrático  reneguen  da  función  adxudicada polos seus electores  para exercer en suplencia  o nauseabundo   papel de adláteres  do poder financeiro.

O que aquí ocorreu é  que  as institucións representativas foron instrumentalizadas polo poder financeiro, e iso fixo  que se producisen  fortes impactos sociais ao escamotearse a aplicación  das  políticas dimanantes da vontade popular  en vantaxe das interesadas  determinacións do poder  económico; circunstancia que de non producirse tería evitado a posta en práctica das políticas neoliberais, e con iso,  a aparición da crise  e os seus perniciosos prexuízos;  efectos cuxa corrección  pasa agora por utilizar a forza da xente  en mobilización como a mais efectiva arma de cambio.

Nese contexto a involución democrática que estamos a vivir  manterá idéntica influencia  que a  presión exercida  polo poder financeiro sobre o Estado,  unha complexa situación  se consideramos que as   entidades relacionadas  co  ámbito das finanzas non están dispostas a asumir os custos dunha crise provocada polas súas propias prácticas especulativas, e pretenden, que sexan outros os  que asuman a factura da súa neglixencia mercantil  soportando   duros recortes orzamentarios, que afectan especialmente, aos servizos sociais, a educación e a sanidade; non debendo expor dúbida  por tanto que o sistema financeiro debe ser o “obxectivo a bater”, e reconducindo a situación,   facerlle pagar en xusta medida as consecuencias da crise e desposuírlle  do poder político que indebidamente se arroga.

Pero o primeiro paso   a dar nesta andaina  de reorientación    e democratización institucional, debe encamiñarse  a reconducir  a traxectoria e os vínculos   de relación  da representación política , que   na súa gran maioría,  actualmente son plácidos  reféns dese poder financeiro  e están confabulados con el,  o que lles esixe previo a nada  decantarse por defender os intereses dos seus representados,  por manter  contra corrente a submisión  como gregarios desa elite económica  ou por incumprimento do deber,  verse  forzados a dimitir como cargo político.

O dilema está servido, e será  a enteireza e a honestidade  quen  á hora da verdade  teña  a  última palabra.